Etcetera

Mevr. Rachel Lynde woonde net waar de hoofdweg van Avonlea een klein dal indook, geflankeerd door elzenbomen en bellenplanten en doorkruist door een beek waarvan de bron tot in het woud bij het huis van de oude Cuthbert lag. Het ging rond dat de beek aan het begin van zijn route door het woud kronkelend en onstuimig was, met kwaadaardige geheimen verhuld in kleine meren en watervalletjes. Maar tegen de tijd dat de beek Lyndes grond bereikte, was deze een stil, strak stroompje. Want zelfs een beek kwam niet bij mevr. Rachel Lynde binnen zonder enige vorm van fatsoen en decorum. Mevr. Rachel zat waarschijnlijk doelbewust aan haar raam en hield nauwlettend alles wat langskwam in de gaten, van beken tot kinderen aan toe. En als ze maar iets vreemds of ongewoons zag, zou ze niet rusten tot ze de achterliggende redenen wist.

Er wonen tal mensen in Avonlea en daarbuiten die op hun buren kunnen letten en daarbij zichzelf soms kunnen vergeten, maar mevr. Rachel Lynde was een van de handige mensen die zich zowel om haarzelf kan bekommeren als om anderen. Ze was een vooraanstaande huisvrouw. Ze deed altijd netjes op tijd haar werk, ze ‘leidde’ de Naaikring, hielp op de zondagsschool en was de sterkte steunpilaar van de kerkelijke hulpgemeenschap en buitendorpse missievereniging. Maar ondanks al deze activiteit had mevr. Rachel meer dan genoeg tijd om urenlang aan haar keukenraam te zitten, waar ze spreien van geweven katoen maakte (tot nog toe zestien, zoals andere huisvrouwen met ontzag vertelde) en de hoofdweg, die door het dal liep en de stijle rode heuvel verderop op liep, scherp in de gaten hield. Omdat Avonlea op een klein driehoekig schiereiland lag dat aan twee kanten werd geflankeerd door het water van de Saint Lawrencebaai, moest iedereen die het schiereiland wou betreden of verlaten over die weg op de heuvel; aan de haviksogen van mevr. Rachel was niet te ontkomen.

Afbeelding van edelsteen door Emil Hochdanz. CC0

%d bloggers liken dit: